Merhaba,

Yeni sayımızla karşınızdayız. Sayfalarımız Raymond Depardon'un 1970'lerin sonunda İtalya'daki Psikiyatri Hastanelerini konu alan çalışması ile başlıyor. Hastanelerin kalabalıklığı ama bir o kadar da konuklarının yalnızlığı yansıyor karelere. Ardından Roger Ballen ile kendi içimizde var olduğunu bilmediğimiz yerlere gidiyoruz. Ballen nesneler ve çevresi ile kurduğu teatral görüntülerde karışık ve zorlayıcı bir dil kullanarak sürreel bir yaklaşım sergiliyor. Ballen'in kendine has yorumundan Erwin Olaf'ın dünyayı kendi zamanı içinden okuyan fotograflarına geçiyoruz. Nesnel olanın darmadağın edildiği bir dünya ve bu dünyada yalnızlaştırılan insanlar Olaf'ın fotograf karelerinde hapsolmuş durumda. Bir hapsoluş da Gökşin Varan'ın karelerinde bu sayı İz dergisi'nde. Unutulmuş, terkedilmiş, yılların yorgunluğunu üzerinden atamamış binalarda hapsolmuş, son çareyi onlara sığınmakta bulmuş insanlar ve onların şenlikli, kavgalı gürültülü, kendi kuralları ve hikayeleri olan dünyaları, Tarlabaşı. Kendine has dünyası ve hikayeleri olan başka bir yer de Ahırkapı. Bu tren yoluna parallel dünyada evler kompartıman, kaderler demir yolu gibi ince uzun olmuş yıllarca. Tren düdüğü klarnetin sesine karışmış, kahkahalar açık pencerelerden dışarı savrulmuş. Ahırkapı da bu sadece bahar şenliklerinde böyle olmamış, böyle olduğu için baharın gelişi şenlikle müjdelenmiş. Mehmet Gökhan Taylan'ın Ahırkapı serisinden sonra dergimizin son sayfalarında Ercan Arslan'ın portrelerine yer veriyoruz. Arslan'ın portrelerindeki insanlar birbirleriyle eşitlenmiş durumda. Bunu da portredeki kişinin eleştirdiğimiz, sevdiğimiz taraflarını kadrajın dışında bırakarak yapıyor Arslan.

Yeni sayımızın çalışmalarına şimdiden başladık, yeni sayımızda görüşmek dileğiyle.

Fotografevi